Júlia Peraire i Ricarte (Sant Martí de Provençals, 1888 – Barcelona, 1941), która pracowała jako modelka od 1905 roku, a w 1922 roku poślubiła znanego katalońskiego malarza modernistycznego Ramona Casasa, dopiero niedawno zaczęła zyskiwać uznanie jako główna muza jego twórczości. Ponad sto portretów, w tym niedawno zidentyfikowane obrazy i rysunki, podkreśla głęboki wpływ Júlii na jego dzieła, stawiając ją obok tak znanych muz jak Saskia Rembrandta, Aline Raimunda de Madrazo czy Gala Dalego.
Júlia i Ramon Casas poznali się w słynnym barcelońskim Maison Dorée, gdy była młodą, piękną sprzedawczynią losów na Plaza Cataluña. Casasa od razu urzekły jej młodość i świeżość; była od niego o dwadzieścia pięć lat młodsza. Po kilku latach wspólnego życia i wzajemnego zrozumienia sformalizowali związek, pobierając się 29 września 1922 roku.
Przez dziesięciolecia Júlia pozostawała anonimowa, odsunięta na dalszy plan historii sztuki. Za życia Casasa nigdy nie wymieniano jej wprost w tytułach publicznie wystawianych prac, co było częstą praktyką w przypadku prywatnych portretów. Nawet Josep Maria Jordà, bliski przyjaciel i pierwszy biograf malarza, nie wspomniał o niej w biografii z 1931 roku. Alberto del Castillo w książce z 1958 roku odniósł się do niej jedynie w rozdziale o „całkowitej dekadencji artysty”.
Wśród dzieł przedstawiających Júlię wyróżniają się liczne portrety ukazujące ją w różnych pozach i strojach. Ujawniają wyjątkową wrażliwość Casasa, który subtelnie, a zarazem urzekająco oddawał zmysłowość swojej muzy. Pozorny brak wyraźnej ekspresji Júlii równoważyły mistrzowskie operowanie kolorem i umiejętność przekazywania delikatnych emocji, kluczowe dla popularności tych portretów.
Na szczęście współczesne badania pozwoliły odkryć Júlię Peraire na nowo, podkreślając jej istotną rolę nie tylko jako modelki, lecz także niezastąpionej inspiracji dojrzałych, emocjonalnie złożonych dzieł Casasa. Odnowione zainteresowanie Júlią zaowocowało wystawami, badaniami naukowymi i publikacjami, potwierdzającymi jej centralne miejsce w historii katalońskiego modernizmu.
Dziś Júlia Peraire staje się odzyskanym symbolem muz historycznie pomijanych, których wpływ był decydujący, lecz niesprawiedliwie umniejszany. To ponowne odkrycie zachęca do spojrzenia na sztukę Ramona Casasa z nowej, bardziej intymnej i emocjonalnej perspektywy, odzwierciedlającej głęboką więź osobistą i artystyczną łączącą go z Júlią do końca ich dni.
